خلقت از همه‌ى آفريدگان برترند و از مزايا و فضايل برين برخوردارند . از آن جا كه نور اميرالمؤمنين با نور پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم اتّحاد دارد و در آفرينش بر خلقت حضرت آدم مقدّم است ، از اين جهت على عليه السلام هم‌چون حضرت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از همه‌ى پيامبران و ديگر مخلوقات برتر است و آن فضايل برترىهاى عالى را دارا است . لذا بعد از رسول خدا ، از همه‌ى افراد امّت افضل است . پس تقدّم آن سه نفر بر آن حضرت باطل مىشود و مطلوب ما همين است . به ادامه‌ى سخن ابونعيم بازگرديم : « نبوّت نمايندگى عبد است بين خداوند و بندگان خردمند او . بدين جهت براى هميشه به رسالت و بعثت توصيف مىشود . گفته‌اند : كه نبوّت عبارت است از زدودن سبب‌هاى خردمندان در مواردى كه عقل آنان در مصالح دين و دنيا كوتاه مىآيد . لذا هميشه به كلمه « حجّت » و هدايت توصيف مىشود تا از طريق هدايت و فهم درست ، بيمارى جهل و نادانى را بر طرف سازد . « نبى » يعنى كسى كه خبر دارد كه از سوى خداوند ، نسبت به آن‌چه مخصوص به وحى الاهى شده است خبر بدهد . گفته‌اند كه نبوّت مشتقّ از « نَبْوة » است به معناى جايگاه بلندى كه از روى زمين بالا آمده و به گونه‌اى از ارتفاع و بلندى اختصاص يافته است . پيامبر بين خداوند و آفريدگانش نماينده شده و بدين مقام ، شرف و موقعيّتى رفيع پيدا كرده است . آن‌ها كه نبوّت را از انباء به معناى خبر دادن مىگيرند ، فرقى بين نبوّت و رسالت نمىنهند . رسول يعنى مرسل . « فَعول » به معناى « مُفْعَل » است . ارسال پيامبر ، دستور دادن به او است به ابلاغ رسالت و وحى . « وحى » به معناى عجله است . رسول نسبت به آن چه مىفهمد ، عجله و شتاب دارد . بدين‌جهت اين فهميدن را وحى گفته‌اند و در قرآن مجيد مراتب و وجوهى دارد . يك وحى به پيامبر مىرسد و آن در صورتى است كه فرشته شفاهاً به او خطاب كند ، يا در دل او مىافكند . چنان‌كه مىفرمايد : « ما كان لبشر ان يكلّمة اللَّه الّا وحيا أو من وراء حجاب أو يرسل